Movie Review | Allegiant

Ik ben groot fan van de Divergent serie. De allereerste film vond ik dan ook helemaal geweldig. Insurgent was voor mij een beetje een teleurstelling. Toen ik hoorde dat Allegiant ook in twee delen werd gesplitst, kon ik alleen maar zuchten. Dit is geloof ik dé trend voor YA films. Maar goed, double the movie, double the fun.
Toen ik de trailer van Allegiant zag, was ik niet bijster enthousiast. Afgelopen vrijdag zat ik dan ook vol zenuwen in de bioscoop. Zou Allegiant me niet teleurstellen? Ik kruiste mijn vingers en wachtte af…


Ken je dat die vakjes waarbij je moet aankruisen “eens, oneens of neutraal”. Nou, ik zet een vinkje bij neutraal. Voordat ik de film ging zien, heb ik mezelf beloofd om de film niet al te veel te vergelijken met het boek. Hierdoor viel de film ook zeker niet tegen. Alleen heb ik dan weer geen zin om meteen terug te rennen naar de bioscoop om hem nog een keer te zien.

Ik vind de opening van de film heel erg sterk. Evelyn is nu de nieuwe “leider” van Chicago en is vreselijk bruut. Hierdoor zat ik al gelijk op het puntje van mijn stoel.
Vervolgens besloten Tris & Co om Chicago te ontvluchten en te kijken wat er zich achter de muur bevond.
De scène waarbij ze probeerden te ontsnappen vond ik wederom heel erg gaaf. Hoewel ik het boek gelezen had, vroeg ik me steeds af of het ze ging lukken.
Het was pas nádat ze de muur over waren gegaan, dat ik wat minder enthousiast werd.

De wereld achter de muur leek een beetje op een Mars landschap en was niet helemaal hoe ik het me had ingebeeld.
Toen ze uiteindelijk bij het bureau aankwamen, was ik echt verbaasd. Het was zo futuristisch. Ik had het me totaal niet op die manier voorgesteld. Hoewel hier op zich niets mis mee is en het er heel gaaf uit zag in de film, vond ik het een beetje too much. Het creëerde een soort afstand tussen mij en het plot en dat vond ik erg jammer.

Het acteerwerk in Allegiant was echt verbazingwekkend goed. Shailene Woodley weet Tris perfect neer te zetten. Ze is sterk, maar tegelijkertijd ook kwetsbaar en dat maakt haar voor mij een heel geloofwaardige heldin.
Samen met Four (Theo James) is het helemaal een perfect team.
De chemie tussen deze twee acteurs spatte ook van het scherm zonder dat het te cliché was.
Peter (Miles Teller) was in een woord fantastisch. Hij schitterde echt in deze film en zijn sarcastische opmerkingen waren echt een groot pluspunt. Sarcasme is dé weg naar mijn hart, zal ik maar zeggen.. 😉

Allegiant volgt in grote globale lijnen min of meer het boek, maar is tegelijkertijd ook heel anders. Als film op zich vond ik het prima. Geloof het of niet, ik vond het niet erg dat het wat afweek van het boek aangezien Allegiant mijn minst favoriete deel is van de serie.
Echter, ik vond wel dat in het midden van de film alles een beetje langzaam ging. Je kreeg een grote info dump over beschadigde en pure genen, maar dit ging naar mijn idee allemaal wat te snel. Vooral voor de kijkers die het boek niet gelezen hebben zou dit wat verwarrend kunnen zijn.

Het “Chicago-dilemma” werd tegen het einde van de film opgelost en dit maakt mij benieuwd naar de volgende film. Ik vraag me af hoe ze dit gaan aanpakken. Wat gaan ze nog vertellen? Gaat het einde hetzelfde zijn als het boek?

Kortom, Allegiant vond ik een prima film. Hij viel niet tegen, maar was ook zeker niet mijn favoriet vanwege de te veel futuristische aspecten (daar moet je namelijk écht van houden).
Toch ben ik absoluut benieuwd naar Ascendant en vooral naar hoe ze deze film gaan “invullen”

Hebben jullie Allegiant al gezien? Wat vonden jullie er van?

-XO Valerie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge