Shadowhunters | Episode 3 – 5

Shadowhunters1

Net nu ik dacht deze serie op te geven, kwam episode 5. And that’s where all the magic happened. Ja, het is waar. Ik was eerlijk gezegd nog niet zo enthousiast over Shadowhunters. Vooral nu ik de boeken aan het lezen ben. Het voelde gewoon niet juist. Aflevering 5 heeft me weer de hoop gegeven dat de show het tóch heel goed kan gaan doen.

Let op: dit bericht kan spoilers bevatten over de afleveringen. Lees daarom pas verder als je deze afleveringen gezien hebt of als je geen problemen hebt met spoilers.

Laten we beginnen met aflevering 3.Hotel DuMort. De scene uit de film vond ik echt fantastisch en was precies zoals ik het in mijn hoofd had toen ik het las. De serie kreeg dat niet voor elkaar. Het voelde te modern. Ik miste de spanning.
Daarbij vond ik het ook vreemd dat de vampieren de tijd ineens stil kunnen zetten. Zo voelt het meer alsof het magiërs zijn in plaats van vampieren.

In aflevering 3 zagen we ook hoe Jace Clary leerde om om te gaan met een Serraph Blade. Dit brengt mij tot het volgende punt: ik mis de chemistry tussen hen. Het voelt zo makkelijk als ik naar hen kijk. Te geforceerd. Ik zie nergens die aantrekking tussen hen, die ze wél in de boeken hadden.
Nee, tot nu toe hebben ze mij nog niet overtuigd.

Ook het gekibbel tussen Jace en Simon kan wel wat beter. Simon heeft vaak hilarische opmerkingen. In het boek heeft Jace als antwoord daarop fantastische comebacks. In de serie echter niet. En wat vind ik dat jammer. Ik mis de Jaceness van zijn personage. Ik mis het sarcasme. Hopelijk komt dit nog goed in de show, want dit is een van de dingen waarom ik zo dol ben op Jace.
Shadowhunters2
Magnus Bane daarentegen. Wat vind ik hem ontzettend goed gecast. Naar mijn mening maakte hij heel aflevering 4. Ik vond het ook heerlijk om te zien hoe er bij hem daadwerkelijk quotes uit de boeken zijn gebruikt. “I was alive when the Dead Sea was just a lake that was feeling a little poorly.”
En hoe hij Alec mee op een date vroeg tijdens aflevering 5 was priceless. Ik heb high hopes voor Magnus en Alec!
Terug naar onze Shadowhunters crew. Ik vind de band tussen Alec en Isabelle heel erg geloofwaardig. Bij hen krijg ik echt het gevoel dat ze familie zijn.
De interactie tussen Alec en Jace vind ik ook tof. Parabatai, want dat zijn ze. Al leggen ze hier wel veel nadruk op door het telkens weer te noemen.
Wat mij ook opvalt zijn Alec en Clary. Gek genoeg vind ik de chemie tussen hen wél goed. Ik vind ook dat veel van de opmerkingen die Alec maakt, gezegd zouden kunnen worden door Jace. Jammer, dat dit dan weer niet het geval is.

Er zijn nog wel meerdere punten waar ik  niet helemaal tevreden over ben. Echter, ga ik ze niet opnoemen. Natuurlijk is het een adaptation van het boek en daarom is het logisch dat niet alles letterlijk zoals het boek gaat. Wie ben ik dan om over álles te gaan zeuren?
Ik ben al heel blij dat ik heel veel van aflevering 5 heb genoten en ik denk ook echt dat deze serie het veel beter zal gaan doen. Fingers crossed!
Verder zal ik telkens om de twee afleveringen een stukje schrijven over Shadowhunters. Ben je hier benieuwd naar? Zorg dan dat je mijn blog in de gaten houd!

Wat vinden jullie tot nu toe van Shadowhunters?

-XO Valerie

One thought on “Shadowhunters | Episode 3 – 5

  1. Jace mist inderdaad zijn sarcasme, en Simon is fantastisch! Hoe hij tegen Clary zegt “After you,” en tegen Alec: “Nononono, after me!”
    En Magnus is te gek, echt precies zoals ik hem voor me zag tijdens het lezen. Overdreven, maar geheimzinnig. En die glittertelefoon! :’D

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge