Carry On – Rainbow Rowell

Carry OnNa het lezen van Fangirl en Eleanor & Park ben ik de schrijfstijl van Rainbow Rowell echt enorm gaan waarderen. Het boek Carry On had ik al enige tijd in mijn kast staan en ik keek er erg naar uit om deze te gaan lezen. Vooral vanwege de vreselijke leesdip waarin ik terecht gekomen was. Wat is er nou beter om uit een leesdip te komen dan een boek vol met magie? (Misschien Harry Potter, maar deze kan ik wel een beetje dromen ondertussen). Ik pakte daarom Carry On op en was helemaal klaar om mezelf onder te dompelen in een nieuwe magische wereld.


Simon Snow just wants to relax and savour his last year at the Watford School of Magicks, but no one will let him. His girlfriend broke up with him, his best friend is a pest and his mentor keeps trying to hide him away in the mountains where maybe he’ll be safe. Simon can’t even enjoy the fact that his room-mate and longtime nemesis is missing, because he can’t stop worrying about the evil git. Plus there are ghosts. And vampires. And actual evil things trying to shut Simon down. When you’re the most powerful magician the world has ever known, you never get to relax and savour anything. Based on the characters Simon and Baz who featured in Rainbow Rowell’s bestselling novel Fangirl, Carry On is a ghost story, a love story, a mystery and a melodrama. It has just as much kissing and talking as you’d expect from a Rainbow Rowell story – but far, far more monsters.

Titel: Carry On
Auteur: Rainbow Rowell
Uitgever: Macmillan
Aantal pagina’s: 521
Uitgave: paperback, ISBN9781509812011
Mijn rating: 4/5

Rainbow Rowell stelt me wederom niet teleur. In Carry On heeft ze weer net zo unieke en levendige personages weten neer te zetten als in haar andere boeken.
Simon Snow is in Carry On de “chosen one” en volgens zijn kamergenoot Baz de slechtste uitverkorenen die er ooit geweest is. Wat me meteen opviel was de vele Harry Potter referenties die Carry On bevatte. Natuurlijk wist ik dat Rainbow Rowell dit met een knipoog heeft gedaan om een beetje de draak te steken met de “clichés” van het genre. Dit deed ze briljant, vind ik.

Simon vond ik als hoofdpersonage niet eens zo super bijzonder. Het waren vooral de andere karakters die het boek echt kleur gaven. Voornamelijk Baz. Wat houd ik van Baz en zijn opmerkingen. Ik heb elke keer breed lopen grijzen. Simon en Baz zijn aan het begin van het boek gezworen vijanden van elkaar en groeien in de loop van het verhaal steeds meer naar elkaar toe. Op een of andere manier deed me dit heel erg denken aan een Harry Potter/Draco Malfoy fanfiction. Geen idee of ik hier de enige in ben, maar ik vond het zeker niet storend. De relatie tussen Simon en Baz vond ik juist heel schattig en een van de leukste onderdelen van het boek.

Nog een heel sterk aspect aan dit verhaal is de manier hoe Rowell de magie heeft weten neer te zetten en dan met name de toverspreuken. Dit “systeem” was zo origineel en op een bepaalde manier logisch. Het gaf het boek in ieder geval een extra dimensie.

Het plot vond ik daarbij gewoon oké. Er zaten een paar plottwisten in, maar ik vond het vooral tof dat het boek een satirisch aspect bevatte. Het tempo had weliswaar iets hoger mogen liggen. Voornamelijk aan het begin moest ik er namelijk een beetje in komen, maar dit werd al gauw goed gemaakt met de verschijning van Baz. Naar mijn idee moet Carry On het dan ook voornamelijk hebben van de fantastische personages en het grappige dialoog. (En zoals jullie weten houd ik van boeken met goede dialoog).

Dit boek raad ik zeker alle Rainbow Rowell fans aan en aan de mensen die wel houden van een “knipoog” naar Harry Potter en fantasy “clichés”.  Ik weet in ieder geval zeker dat ik Carry On ooit nog eens ga herlezen.

Hebben jullie Carry On al gelezen?

xoValerie

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge